Franciszek Alojzy Długiewicz (1883–1957)
Działacz niepodległościowy, powstaniec śląski i poseł na Sejm II RP
Wczesne lata i wykształcenie
Urodził się 22 lipca 1883 roku w Sulmierzycach jako syn Michała i Pelagii z domu Wiórkowskiej. Po nauce w gimnazjum i Seminarium Nauczycielskim w Odolanowie, zdecydował się na karierę w branży farmaceutycznej. Praktyki zawodowe odbywał w Oleśnicy i Katowicach, uzyskując dyplom drogerzysty. W 1905 roku otworzył własną drogerię w Zaborzu pod Zabrzem.
Urodził się 22 lipca 1883 roku w Sulmierzycach jako syn Michała i Pelagii z domu Wiórkowskiej. Po nauce w gimnazjum i Seminarium Nauczycielskim w Odolanowie, zdecydował się na karierę w branży farmaceutycznej. Praktyki zawodowe odbywał w Oleśnicy i Katowicach, uzyskując dyplom drogerzysty. W 1905 roku otworzył własną drogerię w Zaborzu pod Zabrzem.
Walka o polskość Śląska
Od początku angażował się w polski ruch narodowy, co w 1914 roku przypłacił aresztowaniem. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Odegrał kluczową rolę w strukturach cywilnych Zabrza: współtworzył Powiatową Radę Ludową (jako wiceprzewodniczący) oraz kierował Miejską Radą Ludową. W dobie plebiscytu pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Komitetu Plebiscytowego w Zabrzu, a od 1919 roku był ławnikiem w tamtejszej Radzie Gminnej.
Od początku angażował się w polski ruch narodowy, co w 1914 roku przypłacił aresztowaniem. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Odegrał kluczową rolę w strukturach cywilnych Zabrza: współtworzył Powiatową Radę Ludową (jako wiceprzewodniczący) oraz kierował Miejską Radą Ludową. W dobie plebiscytu pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Polskiego Komitetu Plebiscytowego w Zabrzu, a od 1919 roku był ławnikiem w tamtejszej Radzie Gminnej.
Wziął czynny udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich, wykorzystując swoje kompetencje zawodowe do zaopatrywania polskich oddziałów w niezbędne środki sanitarne.
Działalność w Katowicach i „Drogeria św. Barbary”
W 1922 roku, po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski, zamieszkał w Katowicach-Załężu. Mimo że w 1924 roku Załęże stało się dzielnicą Katowic, jego główna arteria była wówczas podzielona nazewniczo – odcinek biegnący przez dzielnicę od 1925 roku nosił imię Stanisława Wojciechowskiego.
W 1922 roku, po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski, zamieszkał w Katowicach-Załężu. Mimo że w 1924 roku Załęże stało się dzielnicą Katowic, jego główna arteria była wówczas podzielona nazewniczo – odcinek biegnący przez dzielnicę od 1925 roku nosił imię Stanisława Wojciechowskiego.
Właśnie tam, przy ul. Wojciechowskiego 74 (w budynku, w którym do dziś funkcjonuje urząd pocztowy), Długiewicz prowadził słynną „Drogerię św. Barbary”. Sklep oferował szeroki asortyment: od artykułów chemicznych i medycznych, przez wina, wódki i likiery, aż po wyroby tytoniowe. Jako szanowany obywatel, prezesował Zespołowi Towarzystw Polskich oraz lokalnemu oddziałowi PCK.
Aktywność państwowa i społeczna
Będąc inwalidą wojennym, aktywnie działał w organizacjach kombatanckich jako prezes Związku Rezerwistów w Katowicach oraz Związku Powstańców Śląskich. W polityce popierał obóz sanacyjny (BBWR, później OZN). Zwieńczeniem jego kariery publicznej był mandat posła na Sejm V kadencji (1938–1939), gdzie zasiadał w komisjach komunikacyjnej oraz administracyjno-samorządowej.
Będąc inwalidą wojennym, aktywnie działał w organizacjach kombatanckich jako prezes Związku Rezerwistów w Katowicach oraz Związku Powstańców Śląskich. W polityce popierał obóz sanacyjny (BBWR, później OZN). Zwieńczeniem jego kariery publicznej był mandat posła na Sejm V kadencji (1938–1939), gdzie zasiadał w komisjach komunikacyjnej oraz administracyjno-samorządowej.
Wojna i ostatnie lata
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Zachód. Do kraju powrócił w 1947 roku i ponownie osiadł w Katowicach, podejmując pracę w służbie zdrowia. Zmarł 27 lipca 1957 roku. Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Medalem Niepodległości oraz Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi.
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Zachód. Do kraju powrócił w 1947 roku i ponownie osiadł w Katowicach, podejmując pracę w służbie zdrowia. Zmarł 27 lipca 1957 roku. Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Medalem Niepodległości oraz Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi.
Informacje zebrane przez administratora